?s Morgens word je wakker, jij
en je dekens liggen half op je bed. Zo blijf je liggen
denkend aan die gekke muziek
die je niet kent. Was dat echt of een droom?
Nee, een droom, zeker een droom.
Volgende morgen is het weer zo
WAT IS DIT, schreeuw je
en je kijkt om je heen, het lijkt echt,
wat, wat lijkt echt,
WAT IS HET, hele gekke muziek,
WAAR KOMT DAT VANDAAN,
Door wie of wat wordt dit gedaan!!!!!!
Ok?, relax, man!
Ok?, ik word steeds wakker in
in een hele rare houding en dan herinner ik een hele gekke,
onbekende
maar heel leuke muziek. Maar dat kan niet!!!!!
Ik herinner me niks,
alleen dat ik als gehypnotiseerd aan het
dansen was op die vreemde muziek.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Buiten klinkt gezelligheid
in de vorm van
klinkende glazen
raspend bestek over servies
vlagen overwaaiende gesprekken
Binnen vragen de mosselen
mij fluisterend, ze hier weg te halen
Stil!
Of ik eet je op.
Langzaam sluiten ze hun huisjes.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Achter je briesende schuimkoppen
maak me kil en mijn gedachten
donker en gevoelloos
zodat ik urenlang kan waden
zonder het zout op mijn lippen te voelen
sluit me op net als je duisternis
waar ik rondwentel als een zeenimf
en geniet van de stilte, vriendje nacht
verstop me achter je tralies van eb en vloed
maak me tot wie ik ben
dus liefste zee
voltooi mijn wens
draag hem over je bultruggen doorheen oceanen
wacht niet tot alles weer vervaagt
door zeegrijs en niemand me herkent
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
wees
waar je hart
tegen de ramen klopt
en je longen uitdiepen
tot je groot wordt
jij wordt een deel
van de hoogte
waar de huizen aan gelijk zijn
en knijpt je ogen
tot je alles
overziet
je mond wordt groter
lippen lichter
en alles komt naar
binnen
tot de breedte
in de hoogte
lang gerekt
en je vingers
die licht tippen
waar jij in bewegend
evenwicht
als maar uitrekt
bij elkaar komt
??n wordt
je alles voelt
dat het mag leven
stroomt het buiten door je heen
aangetrokken
waar naarbinnen
en het glazen glas slaat dicht
het lost op
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Je staat op het strand maar je ziet ze niet je ziet ze niet
Je staat er maar te wachten op een stukje van verdriet,
en zo fijn is het water niet.
Er worden grote steden van geluk helemaal verwoest,
door het ene stukje water van verdriet.
Maar op een dag sta je er weer aan de kant,
en dan heb je een stukje zee in je hand.
En dat ene stukje zee voelt zacht,
en dan toch heb je die woeste zee in je macht.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Ik madelief jouw ogen.
En voer ze langzaam.
Vlecht de steeltjes,
als een kransje.
Zeil met jou wimpers mee.
Met de krekels in jouw mond,
bespeel je zacht een wijsje.
Een wijsje van mijn zitten op het kleed.
Het kleed met ruitjes overgoten.
Speel het schaken, en jij weet.
Dat ik wil dansen,
pli?s wil maken,
in jouw trachten.
Een rulef? wil draaien.
Tot de puntjes van het gras.
En dan weer terug,
mijn madelief.
Ik wil jou dansen.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Sinds mijn vroege kinderjaren
leef ik in een surrealistisch schilderij.
Ik ga op hoge poten door vijvers,
bespring paarden zonder hoofden,
in zalen die geen ramen hebben.
Men zegt ?Kijk toch naar buiten:
de vogels, de bloemen?,
(en weet ik veel wat meer).
Ik kijk liever naar binnen,
maar als het dan echt moet.
Zo ontdek ik een horizon,
maar lucht loopt over in iets anders dan land.
Ik huil en zij spreken:
?Wat is er in godsnaam met
h??r aan de hand??
Ik zit daar en wacht maar,
?En kijk toch naar buiten!
De zon en de maan?
nee, nu gaan we verder:
alsof ik met zon in mijn ogen
niet dood kan gaan.
Een denkbeeldig weiland,
en ik kijk omhoog.
Oh, zie mij eens buiten:
ik lig maar en wacht daar
op het moment
dat ik geen wolken zie, maar
een hand die de lucht
als een stolp optilt.
En dat dan een stem zegt:
?Ik hoop dat mensen je zullen smaken?.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Oma kijkt
Ze kijkt naar de vallende bladeren
Ze zweven naar beneden
Net als oma
Met haar armen gespreid
En haar benen stevig naast elkaar
Haar ogen zijn dicht
Maar ze kijkt
Oma is dood
Ze zweeft nu door de lucht
Net als de bladeren
En langzaam zal ze vergaan
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Slapend in Busters mand
Vermengen onze blonde haren
Heft hij trouw zijn zware kop
Maant anderen tot stilte
Wie nog weinig weet
Leeft in warm vertrouwen
Maar zes wasknijpers bleven niet genoeg
Om alles bijeen te houden
Langzaam werd geheime hut
Een tafel met het laken van zolder
In de mand had ik nog wel gepast
Maar de wereld werd te groot
Busters doek bleek modderig
Ik zag het vuil en haar
Vanaf zijn buik leek alles
Zo anders
Dan nu ik
Zelf sta
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Ik volg ze niet ver
de reizen van je handen
we mailen snel en kouder
dan Chinese meisjeshuid
(niet weggaan niet
de haakjes sluiten ga
maar slapen boven
op de spatiebalk
© Stichting Doe Maar Dicht Maar