Onder ?t net en vlot gesprek,
dat mijn hoofd, met bruine hoed
met de gastheer voeren moet,
denkt mijn hele ziel: verrek!
- Maria Vasalis ?Drank, de onberekenbare?
We drinken appelbloesem vruchtenthee,
verzaken grote onderwerpen, maken
grapjes, eten koekjes met een vorkje.
Russisch zout vliegt alle kanten op,
geeft mijn gezicht een wit, mat masker
- op mijn lip, de zoete poedersuiker,
en mengt framboos- en bessenbloed.
Mijn rode oorlogskleuren staan geverfd in
kinderlijke vingerveegjes maar ze zien het niet.
En de fruitsla is geweldig, zo puur vermengen
die rijpe kleuren in een porseleinen schaal.
Haar zilveren guirlande-ringen tikken
verschrikkend tegen het bakje, vragen aandacht
zonder reden - nee, olijfbrood zei je dat het heet?
Wat leuk dat jij ook kookt.
Was het sieraad maar een zegelring dan
konden we vanmiddag stempelen in kaarsvet
en de envelop bewaren in de linnenkast.
-
Zijn tanden laten wortels knakken, knappen,
om hun lotgenoot-in-stukjes klappen die het net
iets langer uitgehouden had. Die dag,
ik weet niet eens meer welke, dat ik volwassen werd...
Ik hoorde iets raadselachtig knarsen, fontanellen in
elkander klikken, verhalen plots wel bij me passen,
maar niemand die het zag.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Dat alles tot ik je vergeten ben
stopt. Het ruisen van de wind door
je haar, het kabbelen van je woorden
tussen mijn zinnen, dat alles zich voor
de winter nog te slapen legt, onder
struikelende vingers, tussen eenzame
lippen. Want wat zich niet verstopt,
sterft. En in de lente wanneer me
alles veranderd schijnt, laat ik mijn stem
verdwalen op alle bleekgeboren paadjes,
vind ik je terug onder stenen en bruggen en
hang je in de bomen tussen nieuwe blaadjes
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Ik haat het om je wakker te maken
voor dit afscheid dat geen naam behoeft,
dat helemaal niet hoeft, dus ik doe het niet,
ik laat je slapen.
Jouw luchtpiloot ben ik, hemelse idioot
en ik weet nog niet of ik weg ga en waarom,
maar wanneer ik terugkom ben jij
hier
in het midden van waar ik hoor
en waar ik ooit niet meer wegga.
Word dan maar weer wakker.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Omdat alles kapot kan vallen.
Omdat alles kan worden opgestuwd, door de wind.
Vuur: de hitte, je bleef maar rennen en rennen.
Maar kon niet ontsnappen.
Zand: stroef, schuur. Altijd be?nvloed,
Door de wind.
Samen, zijn we glas:
Glanzend, hard.
Bijtende producten
En hitte deren ons niet.
Maar we zijn nog steeds kwetsbaar,
Omdat we snel breken.
Nog steeds schijnend, maar gebroken,
Gaan we door.
Hoe hard en kwetsend onze tijd was.
Hoe hard glas was.
Hoe hard we samen waren.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Ik ben niet gewoon
denk ik
Ik heet Larry
weet ik
Ik ben abnormaal
Zeg ik
Ik word gewoon
hoop ik
Ik steel spullen
merk ik
Ik zit gevangen
verwerk ik
Ik ben weer gewoon
zei ik
ik denk niet meer, ik weet niet meer,
ik zeg niets meer, hoop niets meer,
verwerk niets meer want ik kan niet meer
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
knokkels drukken zware
woorden denkend op het voorhoofd
een pen tikt op tafel,
zachtjes, niet te hard
het is niks wat hier zaait
het is onrust dat klinkt
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Uitzicht op z'n mooist bestaat niet, maar
wij haarspeldbochten door de bergen
want we willen naar de top, waar
vandaan we naar beneden glijden
over koudfluwelen wit. Ik ben
volwassen en dan ?cht,
maar de wereld is
meedogenloos.
Het geeft niet dat het vrees'lijk vriest,
want ijskristallen vallen zacht en
sterven op mijn jas pas na de laatste.
(Ons vijftal vormt ook een bloem.)
We zijn op onbemenste gronden
en voor ??n seconde zie ik in
hoe onbegrensd de leugen is
dat wij nooit zullen smelten.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Beweging, spiegelbeeld,
gespetter van
druppels.
Een zwarte veer,
een rode vlek
in al dat groen
Ik bekeek een
oude foto
in mezelf
en plots begreep
Ik het leven.
Een tuin in de
zomer, de lente
achter de rug.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Het silhouet van een schip,
vaart door de donkere nachthemel.
Ver weg zie ik een zwevende stad,
bungelend aan een massieve ketting.
Het schip vliegt over eindeloos uitgestrekte bossen,
brullen van onbekende dieren gaan door mijn hoofd heen.
En dan wordt alles stil,
de storm heeft toegeslagen.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
er werd onweer voorspeld
we hebben toen samen gewacht, alweer
met een trui van grootmoeders
makelij maar minder warm als vroeger
aan een tafel bij het raam
met een wit kozijn en vlekken op het glas
als weekdieren in de branding
en zagen onze handen verschrompelen
als oude perziken in de zon,
later citeerden we elkaar oude liefdesgedichten
van shakespeare of baudelaire
we lieten de lovende woorden onze lippen voorbijgaan
zelf hadden we niets meer te vertellen
© Stichting Doe Maar Dicht Maar