Het wc papier op de 6e verdieping
niemand kijkt ernaar om
met z’n arm uit de kom
mensen met een bril kunnen lezen
ik loop over straat
naar de chinees
want ik wil bami
Het stoplicht springt op paars
en dan merk ik het
mijn hand rot weg
en de koning lijdt langs
en ik val
ik word wakker
en ik ren
alsof mijn leven ervan afhangt
en dat is ook zo
er loopt een haas achter mij
onee, een krokodil
ik kom in Slovenië
en eet kaas
plotseling hoor ik een knal
en een tuinboon
en dan….
Het einde
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
In de buik van een walvis
tussen vlinders, vis en water
zoek ik naar voetsporen van jou,
verlicht door het lampje
in mijn denkwolk zoek ik naar
waar het gras ophoudt
en de bloemen beginnen.
In de buik van mijn moeder
heb ik als een nerf in het blad
van de palm van mijn hand
een levenslijn geboren zien worden,
daar waar het begon met
Er was eens
en het ging over daar waar we samen waren
nog voor de walvis, de buik, nog voordat
wij elkaar hervonden.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
de donder rilt en schurkt zich tussen
de kieren van de planken. rubberzolen
knarsen over spiegelglas op het dek
die herfststormen hen nalieten.
een avondklok slaat in het donker.
de krijtstreepman in de stuurhut murmelt
over ijsbergen uit zijn dagen. er ligt een
wak in zijn stem, maar iele lichtschichten
verhinderen dat het te stil wordt.
het is te laat om schuimstrepen en laag-
hangende lucht te scheiden nu er geen
horizon meer is. maar de beslistheid zit
diep in je grootspraak en je kan er niet bij,
want een ijsschots boort zich in je
gezichtsveld en lijkt je uit te lachen hoe jij
daar je dood aan het afwachten bent.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Ik had je gebeld en je nam niet op
Omdat afstand vertrouwen schept
Je zei dat je ziek was en ik miste je
Ik dacht aan blauwe huizen en nachtelijke uren
Aan ruzies op de keukentafel en in de tuin
Alle onvoldoendes kleuren zichzelf groen
Omdat dat jouw kleur is
Aan mislukte foto's en een huilend gezicht
Aan een roze kroon en zwarte bloemen
Aan groene muren die wit lijken
Omdat iedereen dat zegt
Aan dagen zonder eten omdat ik geen honger ken
Aan stomme laatste woorden die ik nog drie keer heb herhaald
Aan mooie gezichten uit het verleden
Omdat de toekomst nooit zo mooi lijkt als zij
Aan sigaretten die mijn naam schreeuwen
Aan mezelf die drie stappen naast me loopt
Aan zoektochten die verder gaan dan mijn trein abonnement
Omdat de horizon het einde niet is.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
De rokjes en wat hemdjes liggen vooraan in de kast
In een dik pak sneeuw lig ik van bloemetjes te dromen
Mijn muts die was ik net zolang tot hij niet meer
past
en 's nachts als ik in bed lig slaap ik blaadjes aan de bomen.
Op mijn koude kamer staat de ventilator aan.
Mijn favoriete geur is die van gemaaid gras.
Op het journaal kondigt de weerman regen aan.
En ik, ik loop naar buiten met een mand vol was.
De zomer is gekomen ik houd een madeliefje vast.
In een bloemenveld, lig ik van sneeuw te dromen.
Mijn jurk die was ik net zolang tot hij niet meer past.
En 's nachts als ik in bed lig slaap ik blaadjes van de bomen.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Liever nog dan dit
was ik wiskundige geworden. Getallen
rijmen immers vaker op elkaar dan woorden.
Ik sta nog steeds met het goede in mijn hand
en grijp naar de kade. Het is het begin van de optelsom.
Je kunt niet zwaaien zonder armen, zoals je als kind
niet kunt geloven als er niemand is die je bedondert.
(Bovendien kun je niet zwaaien als je het goede
in je handen bewaart). Er is geen samenhang
zonder samen, maar meer dan dat geen taal
op de wereld zonder gebiedende wijs.
Dat is de prijs die je betaalt: de nul aan het einde
van de optelsom, het ontbreken dat nog altijd beter is
dan breken alleen. Het met koppige ogen
op een keerpunt staan en je toch neerleggen
bij het feit dat de kade verlaten is. Wat heb je
jezelf dan nog te zeggen - er is nu eenmaal
geen taal op de wereld waarin weggaan
een wederkerend werkwoord is, dat
overkomt je.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Omdat ik geen
oplossing heb voor
wereldvrede
schrijf ik maar gedichten
over boterhammen
met pindakaas.
Als er nergens in het heelal
een groep slimmere wezens
dan de mens is
dan is het wel een
heelal van lik me vestje,zeg.
Ik vroeg de zon
hoe hij verkleed ging
met carnaval.
Hij ging als
een fles
met zonnebrandcrème.
Toen God schoonheid uitdeelde
stond ik denk ik niet eens in de rij
maar toen hij
Bob Dylan platen weg gaf
stond ik vooraan!
Hoezee!
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Ik ben onderweg. Ik zit
in de trein. Voel dat ik
droom. Tussen Groningen
en Utrecht. Kijk het sneeuwt en
mijn ogen zijn zwaar. Stilte
om me heen. Droom. Wacht op me.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Na school,
Een smalle, kleine, langwerpige wachtkamer
Daarna een grote groen getinte kamer
Een grote stoel in het midden
Twee mensen in het wit gekleed
Witte handschoenen aan
De instrumenten klaar
Ga maar zitten
Zo wat scheelt d'r aan
Niks
We zullen zien
Twee mensen in het wit gekleed
Daar heb ik een hekel aan.
© Stichting Doe Maar Dicht Maar
Twee mensen kijken naar elkaar
Hij is een man, zij is een vrouw
Ze hebben veel verdriet
Waarom zijn we van elkaar gescheiden
zeggen man en vrouw
Waarom is er tussen ons een diepe kloof.
Kunnen we niet springen zegt de man
Kunnen we niet vliegen roept de vrouw
Zullen we dat halen?
Twee mensen kijken naar elkaar
Ze vallen vliegend naar beneden
En zijn dan weer bij elkaar
© Stichting Doe Maar Dicht Maar