@ Nawed,
ik kom hier niet zo vaak meer, ik heb ook alleen je laatste gedicht gelezen, en ik vond hem wel mooi. de boodschap vooral. en misschien kan je dan nog niet zo verpletterend goed nederlands, maar dat maakt het gedicht misschien juist wel mooier, omdat je het zo simpel brengt, terwijl het, denk ik, eignelijk best ingewikkeld is.
@ Nawed; Het is goed dat je even uitlegt dat je moeite hebt met Nederlands en nog maar net bent begonnen met dichten, dan kunnen wij daar rekening mee houden. Hm, je gedicht spreekt me niet zo aan, ik denk dat dat deels komt omdat ik het niet helemaal goed begrijp. Probeer er nog eens naar de kijken en er beelden bij te gebruiken, het wat meer uit te werken, en plaats het dan nog eens.
Mensen
Mensen merken alles
Maar ze willen niet weten
Ze laten gaan
Niemand voelt
Niemand ziet
Wat ik voelt
Ze laten mij kut voelen
Ze laat mij verklote
Dat had ik niet verwacht
Wat ik krijg
Bedankt voor jou reacties. Maar Ik woon 3 jaar hier in Nederland, ik heb pas begonen met gedicht, en ik ben nog bezig met Nederlands taal,
Maar ja ik vind niet er wat jij zei, ik moet ook nog leren hoor
@ iedereen
al wordt er al aardig veel gereageerd dat dan weer wel... maar ik bedoel het niet verkeerd !
@ Alle lieve mensen van deze site ( dus zoieso iedereen toch ;) )
is het misschien niet een idee om elkaars gedichten te lezen en een reactie geven ipv aan jezelf te denken en alleen je eigen gedicht plaatsen, want het helpt meer als je elkaars gedichten leest
je leert van elkaar zoieso! en iedereen wil graag reacties hebben, toch?
want wat doen ze anders hier? en ik vind ook dat iedereen eerlijk moet reageren, niet afkraken natuurlijk, maar als je iets niet zo goed vind ook eerlijk zeggen en vooral waarom, want we zijn hier om te leren en we willen niet alleen maar horen: goed gedaan, mooi gedicht etc. toch?
@ Marlin (14e)
Het gedicht over het roddelen vond ik goed, je geeft duidelijk jou mening aan...
helaas roddelt iedereen wel een keer, maar de manier waarop verschilt heel erg!
@ Nawed
het onderwerp van je gedicht spreekt me zoieso niet zo heeel erg aan, maar dat betekend niet dat ik het niet ga lezen of er anders naar kijk. Ik kijk dan gewoon naar hoe het gedicht is gemaakt, maar ik vind het niet zo heel erg goed gemaakt, ik vind het niet sterk genoeg
trek dit commentaar niet persoonlijk op! het gaat over jou gedicht en niet over jou, ik wacht op een volgend gedicht kijken of ik dat wel wat vind ;)
@ Roosje
je gedicht voor je vriendin...
erg mooi gemaakt
dat komt omdat ik het een sterk gedicht vind
het boeit me...
ik vind het einde goed!
Liefs Ellen
Hup Hup Holland Hup
Vervul onze wens
Hup, ga door alle landen heen
Vecht voor de gouden medaille
Neem het voor ons mee
Breng onze naam op grote hoogten tot in de hemel
Schrijf onze naam in de boek van het wereld
Vecht als leeuw
Jij bent die beste
Dat moet die wereld weten
Wij worden wereldkampioen
Alle die jaloers worden moeten zich dooschamen
Je was er toch zelf bij? Had het dan zelf goed gedaan
Geef de wereld een oranje kleur,
Oranje bovenal
Iedereen moet voor ons buigen,
Breng heel vierslucht op je land
Hollanders moeten juichen en springen
Hollanders moet feestje vieren
We hopen dat Nederland zal winnen
Geniet van onze voetbalwedstijden
Schreeuw door alle straten:
Hup Hup, Holland Hup
omdat er mensen zijn die roddelen & ik niet kon slapen & ik me verveelde :$
Kijk nou eens naar me, ben ik
echt zo'n hoer of zo'n slet? Als je
zo over iedereen loopt te praten
maak je iedereen bekend en wordt
jijzelf ten onder gesteld, iedereen haat je
en binnenkort kan jij alleen nog met je
spiegelbeeld naar bed. Ja en hoe zal dat
voelen, boos teleurgesteld verdrietig, je voelt
je niet fijn, maar je hebt zoveel gekwaaid
dat er niemand bij je zal zijn. Geen schouder
zal zich meer aanbieden om jou op uit te laten huilen,
geen masker meer waar je je achter kan verschuilen,
je kunt niet opnieuw beginnen, daarvoor is er
teveel gebeurd, we weten teveel dingen.
Nou kan je leuk roddelen en mensen naaien,
maar ook jij zal ooit gaan voelen hoe het is
als mensen over je kwaaien.
Dit gedicht heb ik voor een vriendin geschreven,
ik heb het voor dmdm vertaald in het Nederlands want officieel heb ik hem in het Engels geschreven.
Als je op het strand loopt en het lijkt
alsof er niemand met je meeloopt,
voel je mijn hand niet in de jouwe maar
je zult mijn voetstappen naast je zien
in het zand.
Als je de zee inrent, je bent helemaal alleen
concentreer je op je gedachten, je gevoel
dan zul je me vinden, misschien ben ik soms
onzichtbaar, maar mijn ziel is niet niemand.
Wanneer je uit een vliegtuig springt omdat je
denkt dat het leven hopeloos is, wil ik je parachuut
zijn, want je bent te lief om te laten gaan.
Als je huilt omdat iets niet gaat zoals je wilt zal ik
niet zeggen dat het wel goed komt want ik ben
niet een vriendin zoals dat; ik zal mijn mond houden
en mijn armen om je heen slaan omdat ik weet dat
dat het beste is dat ik kan doen als jij verdrietig bent.
- Ik weet dat je hetzelfde voor mij zou doen. -
We kunnen vechten voor de lol, van bijna alles zien wij
de zonnige kant, soms komt er regen in onze levens,
naar beneden stromend over onze wangen, maar we
worden altijd weer gelukkig.
Als we een ruzie hebben is dat altijd samen,
sommige mensen proberen ons naar beneden te
krijgen maar
wij weten beter.
We kunnen lachen we kunnen huilen, we
kunnen bitchen zijn als je ons ertoe zet,
we kunnen vechters zijn maar we zijn
ook verlegen.
We zijn niet perfect maar onze vriendschap wel,
je weet wat ze zeggen; life can be a bitch,
maar jij maakt mijn leven minder 'bitchie'
want jij bent degene die ik kan vertrouwen,
waar ik op kan rekenen, elke dag opnieuw.
Je bent één in een miljoen.
Wat ben ik hier een tijd niet geweest zeg, mensen wat is het lang geleden!
dus ik dacht, hee ik ga maar weer eens wat van me laten horen..
en dat betekend dus ook weer een paar gedichten lezen, ik weet niet voor hoelang, maar ik wilde gewoon weer even hier wat plaatsen
Wachtend op het licht
nu de duisternis is gekomen
sluit ik mijn ogen om te dromen
wachtend op het licht
dat ik morgen weer kan zien
tenminste als ik dat verdien
Liefs Ellen
@ roosje: dankje :) leuk, lief gedichtje heb je gemaakt !
------------------------------------------------------------------------
De naakte waarheid.
Je verveelt je voelt je rot denkt
dat je niemand bent. Je bent alleen wilt
ook weleens vrienden maken, maar je
denkt niet aan de gevolgen.
- dat gebeurd jóú toch niet? -
Een paar weken later vraag je je af
wie je bent, wie je was. Zo veranderd,
keurde jezelf af dus alles gedaan om jezelf
niet meer te herkennen.
- en nu ben je haar kwijt -
Vrienden wel gevonden maar de vraag is of
je er gelukkig van bent geworden, zijn het
echte vrienden of fake cybermannen?
Wat je doet is fout maar je wilt die gedachtes
je hoofd niet binnenlaten, maar als het zo
doorgaat is het te laat
- en dat weet je zelf ook -
Je wilt geen dingen onder ogen zien je wilt
alleen dat je 'vrienden' echte vrienden zijn en
geen vieze oude mannen van dertig jaar en ouder.
Zelf zie je het niet je staat er alleen voor
want niemand ziet wat er gebeurd, alles is zo
onschuldig
totdat de naakte waarheid voor je staat,
je vastgrijpt bij je keel en de gevolgen niet meer
zijn te overzien,
dat kerft littekens in je ziel,
vind jij jezelf ooit nog terug?
--------------------------------------------------------
PS. ik wil een aantal gedichten op mijn kamer gaan hangen, willen jullie zeggen welke jullie mooi vinden ?:$
xxx.
@ marlin.
wat un super mooi gedicht! echt waar, jammer van je vinger maarja beterschap.
----------------------------------------------------------------------------------------
hier weer een gedichtje van mij reactie's altijd welkom $
Met jou voeten
Door het zand
Jou zachte manen
Meegenomen door de wind
Alles wat ik nodig heb
Ben jij
Zwevende gedachten
Als ik boven op jou zit
Daar voel ik me veilig
Daar kan ik alles aan
Ik mis jou
Ik mis het gevoel
Van ons samen
[ gemaakt voor een vriendin over haar paardje $$ ]
O wauw het gaat goed met me, nu zat ik ook nog met m'n vinger in de ventilator. Nog een vinger in het verband ook, zelfde hand, 't gaat goed. Maar ik kon het niet laten toch een gedicht te typen, al was het met een hand xd.
@ Renée; mooimooimooi! alleen dat - Je was - zou ik iets veranderen. Verder mooi, niks aan toe te voegen op dit moment ;)
Tranen sijpelen naar beneden
langs mijn hals, in mijn hemdje met
spaghetti-bandjes. Een rilling door
mijn lichaam, de zon droogt mijn
tranen voor je ze ziet ik
kijk je lachend aan, je zit te
werken achter je nieuwe laptop en
je kijkt me vragend aan, tranen
wellen weer op zodra je opnieuw
aan het werk bent gegaan.
Ik kijk naar je ogen die zo
lijken op de mijne, je haar is
blonder, anders dan dat van
mijn vader.
Ik snif en je kijkt weer even op
maar de tranen zijn alweer ge-
droogd, ik had gewild dat je ze
had gezien, me in je armen nam
en zweeg, omdat je zou weten dat
zeggen dat het wel goed komt, niet
echt helpt, want je kan de
toekomst niet vooruitdenken.
Je vraagt je vast af waarom ik hier
zo zit, glimlachend. Mijn grote ogen
kijken je doordringend aan maar
voor jou zijn ze niet anders dan
normaal, angstoogjes maar dat weet
jij niet, ik ben al zo lang bang.
Voorzichtig sta ik op ik heb een
houten kont gekregen van tegenover
je zitten op die kruk, je lacht en
knipoogt tegelijkertijd, zoals je
zo vaak doet. Ik lach terug en keer
je dan de rug toe, zodat je weer m'n
tranen niet ziet.
Begrijp het nou, mijn ogen
zijn niet vriendelijk en groot, ik heb geen
bambi-ogen dat is alleen hoe jij ze ziet.
Mijn ogen zijn groot en stralen angst uit,
verdriet. Verdriet van door de jaren
opgestapeld, omdat ik het je nooit heb verteld.
Ik kan het gewoon niet, en dat spijt me.
Maar houd me nu gewoon eventjes vast,
mama.
Ik heb volgende week pww en ik had het deze week ook véél te druk, dus daarom ben ik zo niet aanwezig;)
Het is hier inderdaad heel erg stil ja :P.
Zal ik dan maar eens iets posten? (heb het ookal naar pp gestuurd, wordt donderdag geplaatst! :D)
Het opgemaakte bed
En je houdt je wimpers stevig op
elkaar geplakt omdat je de waarheid
niet onder ogen wilt zien (en omdat
je net wakker bent). Je woelt je in
allerlei richtingen om zijn aanwezig-
heid te kunnen omarmen terwijl je
weet dat je natte kussen je enige
gezelschap is.
Je mist zijn eeuwig koude voeten
tegen je kuiten en zijn tenen die aan
je knieën vertellen hoe lief je wel
niet bent. Je mist zijn neus die aan
je frambozenhaar snuffelt (zoals hij
dat altijd zei) en zijn handen die je
middel stevig vasthouden. Want je was
alleen van hem.
-Je was-
Je mist zelfs de onopgemaakte kant
van het bed (zijn kant). Je mist hoe
hij het nooit had opgemaakt, behalve
vandaag. En dat terwijl vandaag de
enige dag was dat je had gewild dat
zijn deken er bij lag als een verfrom-
meld afscheidsbriefje,
alsof hij er daadwerkelijk in had ge-
legen. Alsof hij vanavond weer naast
je zou liggen en hij je stevig tegen
zich aan zou drukken. Alsof hij van
je hield, alsof je wat betekende, alsof-
-Alsof je morgen naast hem wakker werd.
(maar hoogstwaarschijnlijk is morgen
net zo leeg als de opgemaakte andere
kant van je bed)
@ jolijn, geslaagd ja;) maar stuur je mail met rest oké misschien handiger!
@ IEDEREEN: Héee, waar zijn jullie?! Hebben jullie allemaal al op vakantie, zijn jullie gewoon te lui om te posten, zitten jullie niet meer op de computer vanwege het geweldige weer, of denken jullie allemaal; hm er wordt een tijdje niks gepost, dan zal ik het ook maar niet doen? Haha. Nou het wordt geen lang verhaaltje mijn pols is zwaar gekneusd en typen met 1 hand is niet echt mijn ding. Ik hoor hopelijk nog van jullie want ik hou ervan jullie gedichten te lezen! Kusjes."
Shock van mijn leven,
daar zag ik je staan.
Bleef even afwachten wat
je deed maar toen je haar
kuste ben ik weggegaan.
Je hebt niet lang met haar
gestaan maar het was lang
genoeg om mijn gevoelens
door te war te schoppen,
ik hield van jou.
Later kwam je naar me toe
het speet je heel erg en ik
kon niet anders dan toegeven
aan je ogen en je lieve lach
maar voor ik mijn lippen weer
op de jouwe drukte, fluisterde ik
in je oor; 'ik was alleen wat drinken
al duurde dat een half uur, ik
laat je nu echt nooit meer los,
het is maar dat je het weet hoor'
je drukte je lichaam tegen het mijne,
ik liet mijn hand in de jouwe glijden
je drukte je lippen op die van mij
dit is waar ik al die tijd op moest wachten,
wij.
Lange tijd hier niet meer gepost, dus ik dacht ik stuur even m'n nieuwste werk in.
Reacties en kritiek gewaardeerd!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
'Twas a raining summernight,
the night of this curious tale.
'Twas then that I found insight,
why this cruel balance is so frail.
The clock hit one and the stars shone ,
Until the world was suddenly silent.
I lay in bed, figured I was all on my own,
and I was wondering what ''time'' meant.
The rain stopped pounding the glass,
but I paid no heed to this deaf tone.
Suddenly I heard the words ''silent at last'',
Shocked I was, was I not all alone?
I sat up and an old man was there,
grinning from underneath his brim hat.
I was too shocked and all I did was stare,
wickedly smiling, on my chair he sat.
''who are you?'' I could barely stutter,
while I stared at his ancient face.
''my name is time'' he did calmly utter,
And disbelief now showed on my face.
''I am here because you cursed me,
time and time again every day.
You said that you wished to be free,
to have ''your'' time in your play.''
''Now I am here to finally show you,
how it is that my task is truly cursed.''
I wondered if what he said was true,
if anyone else had met him, I am the first?
Then I felt a cold washing over my skin,
and a sharp pain ripping apart my heart.
'' You feel nothing any more, we are kind,
for to rule time, with all bliss you part.''
''If there is no waiting for bliss,
Then bliss becomes ordinary life.
When all of life feels like a kiss,
we forget the feeling of strife.''
''And when we forget the feeling,
of hard earned reward and happiness.
Or the reward that patience does heal,
then we feel bliss all the less.''
And I fell on my tired knees,
and I begged him forgiveness.
Scared, I humbly said ''please...'',
begged if he would let this pass.
''No'' he said, ''for without time,
there is no passing of pain.
Without the clocks hourly chime,
this cold will drive you insane.''
I stood up and said I understood,
that he must be the unhappiest man.
Giving bliss to all around so good,
while being alone is everything he can.
Time looked at me and he was still,
and as I waited for another lecture,
about that being alone is his will,
I noticed his voice being less sure.
''you now understand, my brother in pain,
That I am hated by all and loved by none.
if only you would remember me ever again,
then perhaps my anguish would be gone.''
And at that, a tear trickled down his cheek,
and I understood his awfully cruel fate.
For in ruling time there is only bliss to seek,
but anguish is eternally his only mate.
At that I awoke, alone in my bed,
like nothing had happened,
this time the clock hit two instead,
I wondered if I had it all dreamt.
But then I looked at the floor,
and I saw a few teardrops.
for him my heart will always be sore,
revering him and his noble job.
-- 20 juni 2010
Tonight I'm gonna feel your lipps.
Today is gonna be the day
I've been waiting for so long.
I'm finally gonna feel your lipps
against on mine. Oh baby,
I've missed you and you're
gonna feel that tonight.
Your lipps against mine,
that's how it should be.
Baby, could you love me
like I love you?
@Loren;
Ojee, dat is wel echt een dieptepunt, ik heb gewoon jouw naam per ongeluk ingevuld omdat ik die reactie aan jou richtte en ik er met mijn gedachten denk ik niet helemaal bij was. Ik zal je verzoek zo even inwilligen, en er staat al iets nieuws van mij op pp, en morgen nog eentje. Ik denk inderdaad ook wel dat onze smaken voor een groot deel overeenkomen, want ik vind jouw reacties ook altijd heel goed en vaak nemen ze mij de woorden uit mijn mond;)
Ben je geslaagd trouwens? Ik hoop voor jou van wel, en zoja, gefeliciteerd en wat ga je nu doen/studeren?
@ jolijn, volgens mij heb jij je reactie gezet onder mijn naam;) maar ik hoop dat het wat beter gaat met je rug. en met de gedichten gaat het ook om smaak en wat de een of de ander aanspreekt, en ik zie ook vaak daarom dat sommige emotiegedichten aanslaan. maar ondanks het leeftijdsverschil ben ik het meestal wel eens met jou commetaren en houd ik van je stijl, volgens mij komt onze smaak dus wel een beetje overeen. Wanneer stuur je trouwens weer iets op, wil graag weer eens iets van je lezen!
stiekem een klein verzoekje, ik ben benieuwd wat jij zou vinden van een gedichtje van mij 'droefbevuilde handen', ik vraag me af wat jou mening daarop is, omdat de meningen tot nu toe een beetje verschillen en ook de manier waarop het gedicht word gelezen;) en ik zelf ook nog niet helemaal uit ben wat er goed of minder aan het gedicht is, ik tweifel of die misschien nét iets te vaag is, bijvoorbeeld de vergelijking van hoe ik mijn droombeelden vang en de lakens?
Eenzaam zit ze,
als een in de steek gelaten hangjongere
op een bankje,
in het allerstilste park.
Rookkringeltjes vertrekken haar mond
alsof ze van binnen in brand staat,
door de stress en de liefde.
Ze bukt zich met de grootste moeite,
stroeve botten als roodkapje's grootmoeder,
alles in haar leven is stroef.
Vastgeroest door de kritiek,
de eenzaamheid,
het buitengesloten gevoel.
Een schreeuw in het allerstilste park,
deze hangjongere,
laat haar schouders niet meer hangen.
Daar zie ik hem nog
rennen door de bloemenvelden,
zweven op een roze wolk de
wereld overkijkend, van rotsen
springend in de zee, met mij.
Alles was zo vertederend zo
liefdevol en hand in hand, en
het leek zo overtuigend.
Er is zoveel veranderd.
Opgesloten in een hokje; een
glazen bol sluit zich om me heen
wat luchtgaatjes voor de zuurstof,
ooit kom ik wel over je verlaat heen.
(Maar die gedachte is zo cliché),
dus ik vraag je:
Zwart-wit-wereld zegen mij,
pluk voor mij madeliefjes in de
groene weide buiten mijn
hokjes-glazen-bollen-veld,
pluk rode rozen zorg dat de
liefde voor al wat mooi is zich
in mij hersteld, zich weer
innestelt in mijn hart. Of is
het soms teveel gevraagd dat ik
zoiets van je verwacht?
Zonder hem ben ik verloren en zo
zwart-wit-alleen in mijn
hokjes-glazen-bollen-wereld.
heb hem net ook al naar pp gestuurd, maar dan iets aangepast.
wat vinden jullie ervan ?
niet echt m'n beste gedicht denk ik maar ook niet m'n slechtste.
Als het donker is vloeien de tranen.
Elke avond als het donker is lig ik in bed,
ik hoor de lichten uitgaan, mijn
vader wenst me zachtjes goedenacht
en dan weerkeert de stilte in het huis.
Op mijn tenen sluip ik het midden van
mijn kamer in, door het raam schijnt
de maan een streep op mijn vloer,
en dat is het punt waarop ik begin te
dansen, en dan vloeien de tranen. Ik denk
niet maar ik dans, alle emoties voelend.
Dansend tot de maan verdwijnt en de
zon zijn eerste licht mijn kamer binnendringt.
Dan stap ik in bed, wachtend tot de
wekker gaat en mijn vader
op de deur klopt omdat ik op moet staan.
- pff, ben nu toch wel moe (1:19) welterusten, haha.
@Loren;
Ik zit bij scouting en toen was het daar hike, dan ga je dus een weekend lopen en allemaal survival-achtige dingen doen. Dus ik ging lopen en na vijftien kilometer ofzo kwamen we bij een zelfgemaakte kabelbaan van scouting aan en toen viel ik eruit omdat ze niet konden afremmen.
Tja, inderdaad wat is professioneel? Ik vond 'Yig en yan met brandnetels' beter dan heel veel wat wel geplaatst word, maar ook niet je beste werk. Misschien is het wel een groot stuk persoonlijke smaak, want in principe zijn er ook niet echt 'regels' aan verbonden wat goed en fout is. Ik merk zelf ook dat ik de laatste tijd heel vaak veel minder sterren geef dan anderen aan sommige gedichten, omdat ik gewoon naar andere dingen kijk. Jij weet dat je heel goed schrijft, dus geloof de mensen die dat zeggen en fixeer je niet op negatieve berichten;)
@ Jolijn. oow dat is wel erg vervelend, gaat nu wat beter met je rug? wat was er gebeurd? Maar inderdaad Ronalds mening is ook maar een mening en volgens mij eigenlijk ook niet altijd zo proffessioneel... maarja wat is professioneel kan je je natuurlijk ook afvragen. Ik ben het ook helemaal niet met hem eens geweest toen hij een gedicht van mij afwees (yin en yan met brandnetels staat op mijn hyves) en later bleek ook dat anderen hem wel gewoon goed vonden. niet teveel waarde aan hechten dus, maar soms is het wel jammer. ik vond dat gedicht van jou dat hij had afgewezen misschien wel vaag maar het had echt iets, iets moois wat het minder erg maakte dat het vaag was in mijn mening. je schrijfseltje daar ga ik nu even niet uitgebreid op reageren, in het kort iik vind het mooi maar het pakt me niet echt, ik ben er niet helemaal weg van, ik zal later even kijken of ik het kan onderbouwen oké;) ?
@ Renée zoals beloofd heb ik nog op je gedicht vriendschap gereageerd, ik dacht ik zeg het hier even in het geval dat je het niet had gezien omdat het gedicht alweer wat ouder is;)
@Loren;
Dat klinkt goed! Ik ben het inderdaad ook heel vaak helemaal niet eens met Ronald, fijn om te horen dat ik niet de enige ben. Ik heb heel erg last gehad van mijn rug (zwaar gekneusd toen ik uit een kabelbaan viel) en daarom ben ik even op non-actief geweest, maar nu ga ik zeker weer veel lezen/schrijven. Expirementele stijlen, dat klinkt wel interessant, ik hou het even in de gaten!
Schrijfseltje van net:
waarom ze het liefst oude kranten las?
iedereen kon haar immers
de toekomst af nemen en niemand
haar verleden-
nu zitten er inktvlekken
op het tafellinnen
en de krant van vandaag
ligt te wachten
op meisjeshanden
-die hem
nooit meer
zullen beroeren-
@ Jolijn. tja smaken veschillen zullen we dan maar zeggen... soms snap ik niets van Ronald;)
En ik ben weer flink aan het schrijven er staan al 3 nieuwe op pp morgen nog een en zondag nog een dan ga ik ook weer wat insturen, dus ik zou zeggen ga maar lezen:) dat zou ik in ieder geval leuk vinden (ben benieuws wat je ervan vind sommige beetje expirimentele stijl)
x
Ik haast me uit het benauwde lokaal met
mijn tas half over mijn schouder, half
over de grond slepend. Het linkerhengsel
is kapotgescheurd en er zit een inktvlek op
mijn shirt. Met geweld duw ik de sleutel in
mijn kluisje en gris mijn jas eruit.
- Al mijn boeken vallen op de grond ik
prop ze erin en zwiep mijn kluisje dicht. -
Ik gooi de rode klapdeuren open en sla
linksaf, het tweede paar rode klapdeuren
nadert en ook die klap ik open, terwijl ik er
- in mijn haast - bijna tegenop loop.
De rubberen mat dan de buitendeur en dan
- eindelijk - frisse lucht! Ik adem de lucht in
alsof ik zuurstof tekort kwam; zo voelde ik me
ook maar nog steeds was ik niet veilig.
Stak de sleutel in mijn fiets nam een aanloop
racete weg, twintig minuten later rode kop
door-de-war-haar droge keel en hoofdpijn later,
volgende sleutel; dit keer in de voordeur.
Liep naar binnen sloot de deur gooide mijn jas
in de hal en liet me met mijn hoofd in mijn
handen omlaagzakken tegen de deur.
- Veilig, is wat ik dacht. -
Tot je aanbelde en ik naar de wc rende
me daar opsloot totdat ik zeker wist
dat je weg was. Ik wilde niet dat je mijn
tranen zag ik was tenslotte gevlucht voor
jou woorden die mij zo kapot maakten.
Ik wilde je sorry niet horen want
dat had je moeten bedenken voor je
de woorden zei die mij - opnieuw -
zouden verwonden want
als je korstjes steeds maar open krabt
helen de wonden niet en
dat had je moeten weten.
@ Roosje; Ik vind het inderdaad, zoals je zelf ook al meld onderaan je gedicht, niet zo'n mooi gedicht. Met een aantal aanpassingen denk ik dat je er wel een goed gedicht van kunt maken. De herhaling hierin vind ik niet mooi. Het blijft terugkomen, ook bij zinnen waar het eigenlijk niet bij past. Ik denk dat je er ook meer gevoel in moet stoppen. Probeer d'r eens iets leuk van te maken en stuur het dan opnieuw. Ik ben benieuwd! Als je er iets mee gaat doen, tenminste.
School.
Daar stap ik weer op
mijn blauwe fiets met de
kapotte standaard,
daar hang ik weer
mijn wit met roze
Monokuro Boo tas
aan mijn stuur.
Daar voel ik weer de
natte regen op mijn
spijkerbroek en af-
getrapte All Stars.
Daar zit ik weer
naast het raam, de
zelfde plek als altijd
en luister half naar
de leraar, elk
uur een andere.
Daar slenter ik weer
door de gangen, net
als elke dag.
Dagen kunnen zo hetzelfde zijn,
maar toch zo verschrikkelijk anders.
reacties ? :$
hm ik vind hem niet zo mooi,
maar zit nu op school en ik verveel me.
xjes
Verbeterde versie van het gedicht hieronder ;). Heb het ook net opgestuurd naar pp :).
-----------------
Nog eentje dan
Ze veroorzaken niet alleen de kreukels
in haar gezicht, die haar huid langzaam
maar zeker breken. Haar babybolle wangen
zijn veranderd in gaten en ook van binnen
brokkelt haar lichaam langzaam af, samen
met alles wat ooit goed leek te zijn.
De moedervlek linksboven haar lip ademt
iedere keer een beetje meer leven uit en
over haar longen vormt zich een dun laagje
vergif dat met ieder trekje dikker wordt.
(wat voelt dat toch goed)
Dikke rook van wanhoop verspreidt zich
door de tot toen toe helder blauwe lucht
als het haar dunne lipjes verlaat die
met hun leven het stukje papier lijken
vast te klemmen. Het blijft haar roepen.
-nog eentje dan-
Het geeft zo'n geruststellend gevoel;
ieder probleem lijkt samen met iedere
zucht op te lossen in de oneindigheid.
Maar de glans in haar ogen is niet langer
van geluk en haar hartje klopt niet meer
zoals het zou moeten doen.
Hoest het er maar uit, meisje. Het zag er
zo stoer uit bij die anderen. Nu zie je
je mooie leventje in rook opgaan.
Stoer he?
Diep van binnen wil ze wel
stoppen, maar het lukt niet.
-doodgaan is immers zo verslavend-
vertrouwen in jou
geloven in jou
het blijft toch moeilijk
leugen na leugen
iedere dag maar weer
leugen na leugen
waar is die waarheid?
leugen na leugen
verschuilen heeft geen zin
leugen na leugen
vertrouwen in jou
geloven in jou
het blijft toch moeilijk
leugen na leugen
reacties please? $$
ik vind 't niet zo goed.
Niet meer willen vechten,
keelpijn van alsmaar huilen,
schuldgevoel van alle keren
dat ik loog, de gevoelens
uit je hart zoog.
Hoofdpijn, elke dag
zoveel willen zeggen maar
niet kunnen uitspreken
en er klaar mee zijn.
Yes, that's me.
ik kan lachen en
ineens huilen,
ik kan ineens bang zijn
dat ik geen plek heb
om me te verschuilen
voor de fakking waarheid.
Want de waarheid
Ja die is fakking hard.
Het is niet zoals een zorgeloos
Leventje van een peuter, kleuter
Dat op de basisschool speelt met
Vriendjes en vriendinnetjes
Want nu weet je niet eens
Wie je echte vrienden zijn
En dat doet fakking pijn.
Het is niet als zorgeloos genieten
van de heerlijke geur van bloemen
want een aantal zijn verwelkt.
Ik vraag me soms ook af
Of ik hier wel hoor te zijn
Maar zo moeilijk is het niet
Ik kan niet iedereen in de steek laten
Want dan doe ik ze pijn.
Ze veroorzaken niet alleen de rimpels
op haar gezicht, die haar huid langzaam
maar zeker breken. Ook van binnen
gaat ze kapot.
De moedervlek linksboven haar lip ademt
iedere keer een beetje meer leven uit, en
over haar longen vormt zich een dun laagje
vergif dat met ieder trekje dikker wordt.
(wat voelt dat toch goed)
Dikke rook van wanhoop verspreidt zich
door de tot toen toe helder blauwe lucht,
als het haar dunne lipjes verlaat die
met hun leven het stukje papier lijken
vast te klemmen. Het blijft haar roepen.
(nog eentje dan)
Het geeft zo'n fijn gevoel; ieder probleem
lijkt samen met iedere zucht weg te vliegen.
Maar de glans in haar ogen is niet langer
van geluk, de problemen vervliegen namelijk
niet.
(ze komen vroeg of laat vermenigvuldigd
terug)
En dat allemaal omdat het zo stoer uitzag
bij die anderen. Nu ziet ze haar leven
in rook opgaan.
(Stoer he?)
Diep van binnen wil ze wel
stoppen, maar het lukt niet.
- doodgaan is immers zo verslavend -
---
Over de titel wordt nog nagedacht! :)
Kwaad
Haat, kwaad, verraad geeft geen rust,
Liefde, geduld en trouw geeft rust.
Wanhoop
Angst, verlies, schaamte geeft geen rust,
Liefde, geduld en trouw geeft rust.
Leven
Het leven duurt maar even, is als een weegschaal,
ene dag/maand/jaar slaat de balans naar links
dan weer naar rechts,
waarom toch niet iedere dag rustig in het midden?
Rust
Even rust ja dat wil ik graag
Even geduld dat wil ik graag
Even niets moeten
Even grond onder mijn voeten
Even rust voor de nieuwe sprong
want het leven is hink stapsprong
Hoop
De mens is bang voor de duisternis
in de oneindig diepe nacht.
Daarom wordt deze angst
met hoop een beetje verzacht.
Met de hoop dat er meer is
dan alleen dit aardse bestaan.
Want samen met deze gedachten
kan men wat makkelijker door het leven gaan.
En hoewel de nacht geen teken
van enig leven of liefde vertoont,
is heel de mensheid vastbesloten
dat ergens tussen dat zwart een God woont.
Want al zijn er geen bewijzen
die angst gaat wel zo stuk.
En zo wordt die hoop stukje bij beetje
omgezet in hemels geluk.
Sommige mensen rennen weg
Laten alles achter
Zonder reden? Zonder uitleg
Jaren, Maanden, Weken, nachten
Lag ik op jou te wachten
Sommige mensen komen niet terug
Ze zijn bang
Het enige wat je ziet is hun rug
En je wacht nu al zo lang.
Ik ga je achterna sneller kan ik niet
Wat was de reden dat jij mij verliet?
Wat zei je tegen mij 7 jaar geleden
Ik weet het niet meer, ik laat je met rust
Ik bel je op, ik heb je nummer, ik doe het niet
Wat als jij mij door de telefoon heen ziet?
Je ziet angst, verdriet en ik ben boos.
Ik zal wachten voor altijd.. eindeloos.
dood
Als de lucht donker blijft
Als de zon niet meer opkomt
Als de mensen mij verlaten hebben
Dan weet ik zeker dat ik dood ben
De zee van verwoesting en geluk
De zee, zo mooi in het licht van de ondergaande zon.
Zo prachtig, vol van kleur.
Zo helder als mijn mooiste herinnering.
Zo vertrouwd als mijn eigen omgeving.
Mijn zee, zo vol met gevoelens.
Gevoelens, van geluk,
En van totale verwoesting.
Die zee zo donker als de stilte voor de storm.
Zo kil als de koude winterwinden.
De storm onthuld mijn ergste verdriet,
Haalt de grootste pijn naar boven.
Zo beangstigend als mijn ergste nachtmerrie.
Maar wanneer de dag aanbreekt,
En het licht verschijnt.
Het licht, dat is als een reddingsboei.
Die reddingsboei zal ik grijpen.
En het zal me, uit mijn nachtmerrie trekken.
Zodat de golven mij niet zullen overspoelen,
Met een golf van troosteloosheid en verdriet.
All the words, all they said
All the things, that made me
Look bad
All the looks, all the times
I sat alone and I cried
All the time I felt ashamed
Every word that I missed
Every piece you never kissed
Every drip of the rain
Every pain I felt inside
Every thing like dynamite
You never loved me
If I would die
Would they care
Would they cry
Or would they just throw my soulless body away
Tell me dear, what would they do with me
You don't deserve
any tears
You don't deserve
to be my darkest fear
You don't deserve
to see me cry
You just don't deserve it
So this is goodbye
Dood
Als ik dood ben
zouden er dan mensen verdrietig zijn?
zou er iemand om mij huilen?
Zou Iemand mij missen?
Die mij nooit zal vergeten”?
Ik denk van niet
Er is niemand die mij zou missen
Die om mij zou huilen
Als ik dood ben
Ben ik er niet meer
Ben ik weg
voor altijd
ik kom nooit meer terug
Blijf ik voor altijd weg!
Als ik dood ben
Dan heb ik nergens last meer van
Dan heb ik voor altijd rust
Ik zal wel iedereen missen,
maar niemand zal mij missen
Ik rook
ik rook om mijn leven korter te worden
ik rook om mijn stress minder te worden
ik rook om de verdriet minder te worden
ik rook om de pijn minder te maken
ik rook om een stap sneller naar het einde te nemen
Ik droom iets
Het is niet tastbaar
Maar toch voel ik het
Het staat dichtbij mij
Ik droom iets
Het is niet zichtbaar
Maar toch zie ik het
Het staat dichtbij mij
Dromend loop ik verder
Iets volgt mij
Ik kan het voelen
Ik kan het zien
Zielloos
Zo liep ik mezelf achterna
Ik zag je even staan
Zoals ik droomde dat jij stond
Als dagen terug konden
Naar minuten van verlangen
Zou ik je vragen
Hoe je heet
Verloren tijd is nog hier
Als je het verleden omarmt
Want als wij samen zouden zijn
Was het lot niet het lot
En kon mijn tafel
Net zo goed een stoel zijn
Het leven is geen sprookjesboek.
Zoveel jaren heb ik geloofd
in de woorden ‘het komt wel goed’
maar nu je mijn hart hebt gebroken
weet ik; het leven is geen sprookjesboek.
Je hebt een drama opgestart
en het eind is zoek.
Waarom kan ik het niet opnieuw opstarten
nu het is gecrasht, net als een computer
aan-uit-aan en het probleem is weg.
Zo vaak gewaarschuwd maar
mezelf leugens ingefluisterd,
zoveel ruzies waarin ik je heb verdedigd,
naar de waarheid heb ik nooit geluisterd.
We leefden mooier als het mooiste sprookje
maar je hebt het verhaal verbrand
nu is er niks meer van over, alleen
een hoopje smeulend as
(waar ik naast zit te huilen
proberend er weer leven in te blazen,
maar het is tevergeefs.
Ik hoor je lachen op de achtergrond
en huil, ik haat je maar ik mis je.)
Je bent de duivel in het sprookjesboek.
Haha geen gedicht maar laatst gewoon een xtje geschreven ;p
Noem me lelijk en noem me een slet,
maar ik ben liever een hoer want
dan verdien ik nog geld.
Noem me lachwekkend en noem me dom,
maar ik ben beter als jij en jij vindt jezelf
geweldig dus ik ben the bomb.
Roddel over me en maak mijn naam bekend,
maar zodra iedereen je leugens ontdekt
komt iedereen erachter dat jij de grootste bitch bent.
@Marlin
Nee, dit gedicht is NOG niet goedgekeurd, haha. Maar bedankt dat je het mooi vindt (:. Ik heb hem íets aangepast naar pp gestuurd, ben benieuwd of hij goed gekeurd wordt!
Over jou gedicht: Leuk! Ik vind hem niet heel poëtisch of fantastisch, maar gewoon, leuk :). Hij is lekker luchtig, en ik word er blij van (geen idee waarom haha)
@ Renée;
Je gedicht over de rode vlieger, wat mooi zeg! Is dat (wat ik in je reactie las) gedicht niet goedgekeurd op pp ? Tss, dan hebben ze zeker een beetje scheel gekeken, want ik vind 't prachtig. Oké, het kan misschien iets poëtischer maar ik merk daar niks van ik lees het en op sommige stukjes voel je verdriet en op andere geluk, als je begrijpt wat ik bedoel? Ik hou ervan!
Dans- Marieke, dans.
Trek je ballerina-
schoentjes aan en dans,
voordat het te laat is.
Dans- Marieke, dans
en gij zult leven.
(Fluisterde het
duistere toneel haar
-aanmoedigend- toe.)
Haar ballerina-
schoentjes leidden haar
over het opgeleukte
podium toneel,
de roze strikken in
haar chocoladebruine
haartjes maakten haar trots
(haar zenuwen verdwenen
als sneeuw voor de zon)
- en zij danste -
(Het leek alsof zij
bloemen plukte uit
de hemel, de magie
overnam van elfjes)
Het meisje met de
dansschoentjes
leefde.
ik behoef niet eens meer een naam-
een nummer volstaat
voor de witte muren die mij omsluiten
-waar zou je ook een naam voor nodig
hebben als er niemand meer is
om hem te roepen?
mijn haren vormen knopen
als de gedachten is mijn hoofd
als de klitten in barbiehaar-
-ik woon in mijn eigen poppenhuis
met de muren te wit en
de geur van schoonmaakmiddel te sterk-
ik zou soms zweren dat de muren
kunnen praten-
dat ze mijn naam kennen
en dat ze mijn gedachten kammen
zoals jij de klitten in het barbiehaar kamde-
@Loren;
Ja, ik ben nog steeds dezelfde Jolijn;) Het gaat ook niet op pp komen, want het was afgekeurd door Ronald omdat *even zoeken* ik van de hak op de tak ging, en er geen samenhangend gedicht van had weten te maken. Toch bedankt voor het compliment, want smaken verschillen gelukkig. Wanneer is er trouwens weer eens iets van jou te lezen Loren? Ik mis je gedichten al een beetje, ook al zijn het er nog niet zo heel veel die ik gelezen heb.
@Renée;
Wauw, echt schitterend!
Dankjewel Loren! :D Hihi dat vind ik leuk om te horen (:, heb dat gedicht al een tijdje geleden ingestuurd, maar is nog niet gekeurd. Die van vriendschap is wel al goedgekeurd op pp (:.
Tijdens Nederlands moesten we een gedicht schrijven waar het woord 'kus' in voorkwam omdat er hier een of ander kusfestival was. Mijn Nederlandsleraar heeft dus al die gedichten (rond de 150) naar de stadsdichter gestuurd en die heeft die van mij (samen met nog 5 anderen) uitgekozen om voor te lezen op dat festival! :D (dat was gisteren en dat was heel eng want de halve stad zat daar haha) Hij had 2 verschillende rijtjes gemaakt, waaronder 'de origineelste' en 'de beste' en die van mij had een gedeelde eerste plaats onder 'de beste' :).
Dit gedicht was dat dus:
en dan zullen we zwijgen omdat
stilte soms meer zegt dan lippen
ooit zullen spreken. onze duisternis
zal aangaan zoals het licht op
een zolderkamertje knipperend dooft.
- duisternis heeft geen functie
net zo min als honderd woorden
zonder betekenis. dus zwijg,
je ogen zeggen genoeg -
eindelijk zul je ontdekken
dat mijn vingers zo bitter zijn
als giftige suikerspinnen wanneer
ik ze over je blozende wangen
streel. je zult je mijn naam herinneren
en mijn kus vergeten. lippen zeggen
immers niets meer dan stilte
ooit zal kunnen doen
- dus verlaat mijn lippen, ontwijk
mijn blik. je zult niets meer zijn
dan een vergeten kus -
--